Zaczęło się od jednego kutra i wędzarni, którą dziadek postawił tuż przy nabrzeżu. Ryba, którą wieczorem wyciągano z sieci, rano lądowała na ruszcie — bez chłodni, bez transportu, bez pośrednika. Ta prostota została z nami do dziś.
Gotujemy z tego, co przypłynie
Nasze menu pisze morze. Kiedy kutry wracają z dorszem — jest dorsz. Kiedy w sieciach jest śledź i szprot — robimy z nich to, co Hel robił od pokoleń. Nie udajemy, że mamy wszystko przez cały rok. Mamy to, co świeże.
Dąb, stal i świece
Wnętrze zbudowaliśmy z materiałów, które znają wilgoć i wiatr: surowy dąb, czarna stal, lina cumownicza. Wieczorem gasną górne światła, zostają świece i szum morza za szybą. Latem otwieramy taras wprost nad wodą.
Przez cały rok
Latem Hel należy do turystów. Ale najpiękniejszy jest zimą — gdy sztorm bije o molo, a my mamy grzane wino, gorącą zupę rybną i ciepło z pieca. Jesteśmy otwarci wtedy, kiedy inni już zamknęli.
